تحصيلات تکميلي

نام و نام خانوادگي : مينا حقيقي نجف آبادي

دانشکده : تربيت بدني و علوم ورزشي

استاد راهنما : دکتر سيد محمد مرندي

تاريخ دفاع : 25/12/86

رشته و گرايش : تربيت بدني و علوم ورزشي

استاد مشاور : دکتر فهيمه اسفرجاني

مقايسه اثر 6 هفته تمرينات پلايومتريک در آب و خشکي بر پرش عمودي، 40 متر سرعت و کوفتگي عضلاني

چکيده

مقدمه: شواهد محکمي دالّ بر مؤثر بودن تمرينات پلايومتريک در افزايش معنادار قدرت عضلاني و پرش عمودي وجود دارد. اما بدليل ماهيت شديد اين تمرينات، احتمال افزايش آسيب هاي عضلاني - اسکلتي نيز وجود دارد. انجام تمرينات پلايومتريک در يک محيط آبي احتمالاً منجر به بهبود پرش عمودي با خطر آسيب کمتر مي شود.

هدف: هدف از اين مطالعه بررسي اثر يک دوره برنامه پلايومتريک مشابه در آب (APT) و خشکي بر ميزان پرش عمودي، کوفتگي عضلاني و زمان اجراي40 متر سرعت است.

روش: بدين منظور 21 ورزشکار دختر غير نخبه (سن:12/1±19/22 سال، وزن: 35/6 ±13/59 کيلوگرم و قد: 81/4 ± 16/163سانتي متر) داوطلبانه در مطالعه مشارکت نمودند. آزمودني ها بطور تصادفي جفت شده, بر اساس پرش عمودي به دو گروه تجربي و يک گروه کنترل تقسيم شدند. گروه APT و گروه تمرينات خشکي علاوه بر تمرينات واليبال، به مدت 6 هفته؛ دو جلسه در هفته و هر جلسه 55-45 دقيقه در برنامه تمريني پلايومتريک, در محيط آبي يا خشکي شرکت کردند. ميزان پرش عمودي و زمان اجراي دوي 40 متر سرعت قبل, پس از 4 هفته تمرين و بعد از 6 هفته تمرين اندازه گيري شد. همچنين کوفتگي عضلاني در عضلات همسترينگ، چهارسر و دوقلو, بعد از جلسه اول و بعد از 4 هفته تمرين و بعد از 6 هفته تمرين بلافاصله ، 24 ساعت و 48 ساعت پس از تمرين بوسيله پرسشنامه استاندارد 10 امتيازي کوفتگي عضلاني اندازه گيري شد. براي آناليز آماري از روش تحليل واريانس براي اندازه هاي تکراري استفاده شد.

يافته ها: گروه APT بعد از 6 هفته تمرين، افزايش معناداري در ميزان پرش عمودي نشان نداد اما ميانگين گروه آب 3/21 درصد در مقابل 77/0- درصد گروه کنترل و 081/0 در گروه خشکي پيشرفت نشان داد. ميانگين زمان اجراي دوي سرعت 40 متر بين گروهها در پيش آزمون، ميان آزمون و پس آزمون معنادار نبود. کوفتگي عضلاني بعد از جلسه اول ، بعد از 4 هفته، پس از 6 هفته تمرين در هيچ يک از عضلات در هيچ يک از زمانهاي ياد شده در گروه آب معنادار نبود(05/0>p). در مقابل گروه خشکي در جلسات مختلف, در ساعتهاي آزمون گيري (0, 24, 48) و در عضلات متفاوت, ميزان کوفتگي عضلاني معناداري را گزارش نمود. ميزان کوفتگي در گروه آب بطور معناداري از بلافاصله پس از تمرين تا 48 ساعت بعد کاهش نشان داد(05/0>p), درمقابل ميزان کوفتگي گروه خشکي, بعد از 24 ساعت افزايش معناداري نشان داد(05/0>p).

بحث و نتيجه گيري: گرچه نتايج اين مطالعه پيشرفت معناداري را در متغيرهاي اجراي گروه هاي تجربي نسبت به پيش آزمون از طرفي و نسبت به گروه کنترل از سوي ديگر نشان ندادند؛ اما باتوجه به پيشرفت عددي ميانگين پرش عمودي گروه آب نسبت به پيش آزمون، و نسبت به دو گروه ديگر مي توان گفت که تمرينات پلايومتريک در آب احتمالاً مي تواند سبب بهبود پرش عمودي ورزشکاران زن بدون ايجاد کوفتگي عضلاني شود. از مزاياي مهم تمرينات APT نسبت به تمرينات پلايومتريک خشکي قابليت اعمال فشار بالاي تمرين در آب بدون ايجاد آسيب ديدگي و يا بروز سندرم بيش تمريني است.

کليد واژه ها: تمرينات پلايومتريک در آب(APT)، پرش عمودي، کوفتگي عضلاني