تحصيلات تکميلي

تاريخ دفاع : 19/4/78

رشته و گرايش : تربيت بدني و علوم ورزشي

استاد مشاور : دکتر مهدي کارگرفرد

نام و نام خانوادگي : فرحناز آيتي زاده

دانشکده : تربيت بدني و علوم ورزشي

استاد راهنما : دکتر مهدي نمازي زاده

بررسي تاثير يك برنامه هوازي بر ميزان اضطراب صفتي دانشجويان دختر دانشگاه يزد

چکيده

پيشرفت تكنولوژي و ماشيني شدن جوامع باعث كم تحركي در زندگي انسانها به همراه متحمل شدن استرس و فشارهاي بسياز زياد شده و در نتيجه بهداشت رواني افراد جامعه به خطر افتاده است.

با وجود اين شرايط حادي كه در زندگي انسانها را از نظر جسماني و رواني تهديد مي‏كند بايد به دنبال راه چاره‏اي بود. در بين راههاي مختلف براي بهزيستي رواني و جسماني اين سؤال براي محقق مطرح شد كه آيا مي‏توان از تمرينات ورزشي هوازي به عنوان رويكردي سهل الوصول جهت ارتقاء و توسعه بهداشت رواني و كاهش حالات هيجانات سود جست ؟

بنابر اين هدف كلي تحقيق بررسي تاثير تمرينات هوازي بر ميزان اضطراب صفتي آزمودنيها به عنوان متغير وابسته است و اهداف اختصاصي تحقيق شامل بررسي تاثير تمرينات بر شاخص‏هاي فيزيولوژيكي شامل توان هوازي، درصد چربي و وزن ( به عنوان ديگر متغيرهاي وابسته ) آزمودنيها است.

جهت انجام اين تحقيق 60 نفر از دانشجويان دختر مقطع كارشناسي نيمسال اول سال تحصيلي 78 – 77 دانشگاه يزد كه در اضطرابي صفتي – حالتي اشپيلبرگر (STAI) نمره 36 -63 يعني اضطراب در حد نسبتاً متوسط را كسب كردند انتخاب شدند. سپس از آنان تست پله كوئين براي برآورد ميزان توان هوازي و محاسبه درصد چربي بدن و وزن به عمل آمده ( پيش آزمون).

سپس اين 60 نفر از طريق تصادفي جور كردن به دو گروه نسبتاً همگن 30 نفري تقسيم شدند. گروه كنترل كه هيچگونه فعاليت ورزشي انجام نمي‏داد و گروه تجربي كه به مدت 8 هفته و هر هفته 3 روز و هر جلسه كمتر از يك ساعت (مجموع گرم كردن - فعاليت اصلي - سردكردن) به تمرينات هوازي مي‏پرداخت.

بعد از اتمام دوره تمرينات آزمون اضطراب صفتي - حالتي اشپيلبرگر، تست پله كوئين،‌محاسبه درصد چربي بدن و وزن آزمودني مجدداً اجرا شد. (پس آزمون)

اطلاعات بدست آمده از پيش آزمون و پس آزمون در هر گروه جمع‏آوري گرديد و براي تجزيه و تحليل داده‏ها از نرم افزار كامپيوتري SPSS استفاده شد. از آزمون تي وابسته و تي مستقل در آلفاي 5% جهت تعيين معني‏دار بودن و نبودن اختلافات ميانگين‏ها در پيش آزمون و پس آزمون استفاده شد.

نتايج بدست آمده از مقايسه ميانگين‏هاي اضطراب صفتي،‌توان هوازي،‌درصد چربي و وزن بين گروه كنترل و گروه تجربيدر پس آزمون و نيز مقايسه اين ميانگين‏ها در گروه تجربي در پيش آزمون و پس آزمون نشان داد كه تمرينات هوازي سبب كاهش اضطراب صفتي ‌، افزايش توان هوازي، كاهش درصد چربي و كاهش وزن بدن آزمودني‏ها گرديده است و در نتيجه فرضيه صفر مبني بر عدم وجود اختلاف بين ميانگين‏ها و به عبارتي عدم تاثير معني دار تمرينات هوازي بر ميزان اضطراب صفتي، توان هوازي، درصد چربي و وزن آزمودني ها پذيرفته مي‏شود.