بررسي اثربخشي آموزش بازسازي شناختي بر كاهش ميزان درماندگي آموخته شده دانش‌آموزان پسر شهر همدان

چكيده

هدف پژوهش حاضر بررسي اثر بخشي آموزش بازسازي شناختي بر كاهش ميزان درماندگي آموخته شده دانش‌آموزان پسر دبيرستاني بود. در اين پژوهش چنين فرض گرديد كه آموزش بازسازي شناختي 1) ميزان درماندگي آموخته شده را كاهش مي‌دهد. 2) اسناد دروني رويدادهاي مثبت را افزايش مي‌دهد. 3) اسناد بيروني رويدادهاي منفي را افزايش مي‌دهد. 4) اسناد پايدار رويدادهاي مثبت را افزايش مي‌دهد. 5) اسناد ناپايدار رويدادهاي منفي را افزايش مي‌دهد. 6) اسناد كلي رويدادهاي مثبت را افزايش مي‌دهد و 7) اسناد اختصاصي رويدادهاي منفي را افزايش مي دهد.

به همين منظور در ابتدا 100 نفر از دانش‌آموازن دبيرستاني به صورت تصادفي انتخاب شدند. سپس آزمون سبك اسناد به عنوان پيش آز مون ميان آنان اجرا گرديد. پس از آن 20 نفر از افرادي كه پايين‌ترين نمره را بدست آورده بودند، انتخاب گرديدند و به طور تصادفي به دو گروه آزمايش ( 10 = N) و كنترل (10 = N) تقسيم شدند. گروه آزمايش تحت هشت جلسه آموزش بازسازي شناختي قرار گرفت، ولي گروه كنترل هيچ متغير مستقلي دريافت نكرد.در اين پژوهش عضويت گروهي به عنوان متغير مست قل و پس آزمونها به عنوان متغير وابسته بودند.

نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه بين دو گروه در پس آزمون سبك اسناد تفاوت معناداري (0001/0≥p) وجود دارد. يعني ميزان درماندگي آموخته شده گروه آزمايش در مقايسه باگروه كنترل كاهش يافته بود. فرضيه‌هاي فرعي اين پژوهش نيز تاييد شدند. يعني بين دو گروه آزمايش و كنترل در پس آزمونهاي اسناد دروني، پايدار و كلي رويدادهاي مثبت و بيروني، ناپايدار و اختصاصي رويدادهاي منفي تفاوت معني‌داري ملاحظه شد ( 05/0≥p ). يعني آموزش بازسازي شناختي اسنادهاي دروني، پايدار و كلي رويدادهاي مثبت و اسناد بيروني، ناپايدار و اختصاصي رويدادهاي منفي را در گروه آزمايش در مقايسه باگروه كنترل افزايش داده است.